Günümüzde od olarak da bilinen ōt, Eski Türkçe’de ateş anlamına gelmektedir. Ōt kelimesi -çak sonekiyle türetilerek “evde ateş yakılan yer” manasına gelen ōt-çak kelimesi ortaya çıkmıştır. Ōtçak kelimesi zaman içerisinde ōcak, ardından ocak halini almıştır.
Türk dünyasında kutsal bilinen bir mekân olan ocak, otağların ortasına yakılan, aileyi bir araya getiren ve aralarındaki bağı kuvvetlendiren bir kült olarak görülmüştür. Ocak, Türk kültüründe hem ailenin barındığı evi, yurdu hem de ailenin atalarından gelecek kuşağına uzanan soyunu ifade etmektedir. Bu sebeple günümüzde de sıklıkla kullanılan baba ocağı, ocağı tütmek, ocağını yeşertmek, ocağı sönmek gibi deyimler, aslında soyun devamını ya da tükenmesini anlatmaktadır. Dergi adına karar verilirken, hem Türk mutfak kültürünün önemli bir unsuru olduğu hem soyun devamlılığını ifade ettiği için OCAK tabirinin kullanılması uygun bulunmuştur.
Çağlar, M. (t.y.). Türk Kültüründe Ateş ve Ocak, erzurumpost köşe yazısı; Etimoloji Türkçe, Ocak kelimesi kökü